«ស្ហេកស្ពៀរ»អ្នកនិពន្ធល្បីជាងគេគ្រប់កាលសម័យ

វិល្លីយ៉ាម ស្ហេកស្ពៀរ(William Shakespeare) កើតពីគ្រួសារអ្នកជំនួញនៅ ស្ត្រាតហ្វ័រដ៍អាវ៉ុន
ប្រទេសអង់គ្លេស​ នៅឆ្នាំ១៥៦៤, ស្លាប់នៅឆ្នាំ១៦១៦។ស្ហេកស្ពៀររៀបការប្រពន្ធនៅអាយុ១៩ឆ្នាំ រួច
ចាកចេញពីគ្រួសារទៅដើរតួ(ដំបូងជាតួរាយរង) នៅក្នុងក្រុមល្ខោនឈ្មោះហ្គ្លោប(Globe)…។
បន្ទាប់មកស្ហេកស្ពៀរក៏ក្លាយទៅជាអ្នកនិពន្ធដ៏ល្បីល្បាញ ព្រមទាំងជាថៅកែរបស់ក្រុមល្ខោនហ្គ្លោប។
កេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ស្ហេកស្ពៀរ មិនត្រឹមតែល្បីនៅស្រុកអង់គ្លេសសម័យនោះទេ…គឺសុះសាយមកទើស
សព្វថ្ងៃ ដែលរយៈពេល៤ទស្សវត្សបានកន្លងផុតមកហើយនេះ។

អ្នកខ្លះហ៊ាននិយាយថា…​ ស្ហេកស្ពៀរ ជាអ្នកនិពន្ធខាងសោកនាដកម្ម ល្បីល្បាញជាងគេ នៅក្នុង
លោក​ គ្រប់កាលសម័យ គឺសៀវភៅរបស់ស្ហេកស្ពៀរនេះ ដែលត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយច្រើនជាងគេ
បំផុត បន្ទាប់ពីគម្ពីរប៊ីបរបស់យេស៊ូគ្រីស្ត… ឈ្នះរហូតសៀវភៅរបស់កាលម៉ាក របស់ឡេនីន ឬក៏
ម៉ៅសេទុងទៅទៀត ដែលជាសៀវភៅឃោសនាសម្រាប់ចែកទទេផង។

មានអ្នកនិពន្ធល្បីល្បាញធំៗ​ ច្រើនណាស់ដែលសរសេរអំពីតណ្ហារបើករបាញ តាមរបៀបស្ហេកស្ពៀរតួយ៉ាង
ដូចជា រ៉ាស៊ីន(Racine), មុស្សេត៍(Musset)។ល។ នរណាមួយដែលមិននិយាយពីស្ហេកស្ពៀរ ដោយ
ស្ងើចសរសើរ??? តើមានអ្នកនិពន្ធណាមួយ ដែលងាចសរសេររឿងប្លែកៗ… ទូលទូលាយបានដូចស្ហេក
ស្ពៀរ…? រហូតដល់មានអ្នកខ្លះមិនជឿថាមនុស្សតែម្នាក់ អាចសរសេរដូច្នេះបាន…រហូតដល់អ្នកទាំងនោះ
លែងជឿថា ស្ហេកស្ពៀរជាអ្នកនិពន្ធសៀវភៅរបស់ខ្លួនឯងផង… ដោយសំអាងថា មានអ្នកណាឯទៀតជា
ច្រើនជួយសរសេរ។

ក្នុងរឿងសោកនាដកម្ម គ្មាននរណាចេះជាងស្ហេកស្ពៀរទេ ខាងយកតណ្ហាដ៏ភ្លើតភ្លើនបំផុតមកលាយឡំគ្នា
ជាមួយអត្ថន័យ ដ៏ជាប់លាប់បំផុតដូច្នេះដែរ…
**សៀវភៅដ៏ល្បីល្បាញជាងគេបំផុតរបស់ស្ហេកស្ពៀរ មានឈ្មោះថា «រ៉ូមេអូនិងស៊ុលីយែត» (Romeo
and Juliette), អូថែឡូ(Othello), ម៉ាក់បេត(Macbeth), ហាមឡេត(Hamlet)។ល។

នគរធំ

ដើមកំណើតអប្សរា

អប្សរាគឺជាបេះដូងនៃសិល្បៈវប្បធម៌ខ្មែរ   តែសម្រាប់ខ្មែរភាគច្រើន

មិនសូវជាចាប់អារម្មណ៍នឹងអ្វីដែលជារបស់ខ្លួននិងនៅជិតខ្លួនទេ

ហើយបើមានគេ(បរទេស)សួរថាតើអប្សរាមានកំណើតមកពីណា?

គេប្រហែលជាត្រូវគ្រវីក្បាលជំនួសការឆ្លើយតបហើយ។ខ្ញុំមិនដឹង

ថាមានខ្មែរប៉ុន្មាននាក់ដែលដឹងថាអប្សរាមានកំណើតមកពីណានោះ

ទេ   ដូចនេះសម្រាប់អ្នកមិនដឹង សូមទទួលចាំទុកផង   ព្រោះវាជាអត្ត

សញ្ញាណជាតិវប្បធម៌របស់ជាតិយើង។អប្សរាមានកំណើតពីលទ្ធផល

នៃការកូរសមុទ្រទឹកដោះ   ដែលមានដំណើររឿងដូចតទៅ៖

រូបភាពបង្ហាញពីការកូរសមុទ្រទឹកដោះរវាងពួកទេវតានិងអសុរ

កាលដើមឡើយ   គ្មានអ្វីទាំងអស់។មានតែមហាសមុទ្រដើមគេមួយគឺ

សមុទ្រទឹកដោះ ដែលគ្របដណ្តប់លើចក្រវាឡ។  នៅពេលនោះមាន

តែពួកទេវៈនិងពួកអសុរៈតែប៉ុណ្ណោះ ដែលធ្វើជាម្ចាស់នភាល័យ។គេឮ

តែស្នូរនៃការប្រយុទ្ធគ្នាមិនចេះចប់មិនចេះហើយរវាងក្រុមទាំងពីរ។មិន

មានក្រុមណាមួយអាចយកជ័យជំនះបានជាស្ថាពរឡើយ។ជានិច្ចកាល

នៅពេលដែលអ្នកចំបាំងខ្លះដួលទៅហើយ ​រមែងមានអ្នកឯទៀតហក់

ចូលទៅក្នុងសមរភូមិភ្លាម។

 

អប្សរាសើចចេញធ្មេញ

នៅពេលដែលឃើញថា  លទ្ធផលនៃការប្រយុទ្ធនេះមិនងាយដឹងឈ្នះ

ចាញ់នោះ​ទាំងទេវៈ​ទាំងអសុរមានបំណងចង់បានទឹកមន្តអមតៈ

សម្រាប់ពួកខ្លួន។ ប៉ុន្តែទឹកអម្រឹតដ៏ល្បីល្បាញនេះ​នៅកប់ក្នុងបាត

សមុទ្រទឹកដោះឯណោះ ហើយដើម្បីយកទឹកអម្រឹតនេះបាន  គេត្រូវ

តែកូរសមុទ្រនេះ។ភាគីម្ខាងៗក៏ប្រមូលយុទ្ធជនរបស់ខ្លួនមកតម្រង់ជា

មួយជួរ។ក្រុមទេវៈឈរនៅខាងស្តាំ   ឯក្រុមអសុរនៅខាងឆ្វេង។ភ្នំមន្ទរ

ក៏ត្រូវបានគេភើចយកពីភ្នំព្រះសុមេរុ៍ហើយត្រូវបានគ្រុឌនាំយកមកធ្វើ

ជាឈើវឹក  ចំណែកស្តេចនាគឈ្មោះវាសុកីធ្វើជាព្រ័ត្រ   សម្រាប់ឲ្យគេ

ទាញ។ដើម្បីទប់កុំឲ្យភ្នំមន្ទរលិចព្រះវិស្ណុបានប្រែកាឡាជាអណ្តើកកូម៌ៈ​

ដែលជាភាគមួយនៃអវតារទាំងដប់របស់ព្រះអង្គ    មកទ្រភ្នំមន្ទរនេះ។

ពួកអសុរកាន់ខាងកន្ទុយនាគ  ចំណែកពួកទេវៈកាន់ខាងក្បាល។ទាំង

ពីរក្រុមទាញនាគទៅវិញទៅមកធ្វើឲ្យកក្រើករញ្ជួយអស់សមុទ្រ។

ក្រោមកំលាំងកូរវឹកដ៏ខ្លាំងក្លានៃគូបដិបក្ខទាំងពីរក្រុមរលកគង្គាក៏រញ្ជួយ

បែកពពុះខ្លាំងឡើងៗ។

 

អប្សរាលៀនអណ្តាតព្រែក(រូបខាងឆ្វេង)

អប្សរាណូបាដែលមានសុដន់រលោងស្រិលដោយមនុស្សអង្អែល

វឹកអស់រយៈពេលមួយពាន់ឆ្នាំ   ភោគទ្រពយ៉ាងច្រើនឥតគណនាបាន

ផុសឡើងពីទឹក ក្នុងនោះមានព្រះនាងលក្ម្សី(មហេសីព្រះវិស្ណុ)   អៃរាវ័ត

(ដំរីក្បាលបី)   ប៉ុន្តែក៏មានថ្នាំពុលម្យ៉ាងដែរ  ដែលអាចបំផ្លាញចក្រវាឡ

ទាំងមូលបាន។ព្រះសិវៈក៏ទទួលថ្នាំពុលនេះមកលេបទុកនៅត្រឹមបំពង់

ក ធ្វើឲ្យបំពង់កនេះឡើងពណ៌ខៀវ។នៅទីបំផុត​ទឹកមន្តអមតៈក៏ផុស

ចេញមក។ដើម្បីបញ្ចៀសកុំឲ្យពួកអសុរដណ្តើមយកទឹកមន្តនេះបានព្រះ

វិស្ណុក៏កាឡាខ្លួនជានារីមួយរូបប្រកបដោយសម្ផស្សដ៏មានមន្តស្នេហ៍ដើម្បី

បង្វែរអារម្មណ៍របស់ពួកអសុរ។អាស្រ័យដោយល្បិចនេះ  ពួកទេវៈក៏បាន

យកទឹកមន្តអមតៈមកចែកគ្នាសោយ។តែទោះជាយ៉ាងនេះក្តី  ក៏រាហូដណ្តើម

យកបានប៉ុន្មានតំណក់នឹងគេដែរ។ជាសំណាងល្អព្រះសុរិយានិងព្រះចន្ទ្រ

បានបកអាក្រាតរឿងនេះ  ​ទើបព្រះវិស្ណុបានកាត់ខ្លួនរបស់រាហ៊ូដាច់ពាក់

កណ្តាលទៅ។

រតនសម្បត្តិជាច្រើនទៀតនៅតែបន្តផុសឡើងពីរលកសមុទ្រ។ក្នុងចំណោម

រតនសម្បត្តិទាំងនោះ  មានពួកតួអង្គដ៏ស្រស់បំព្រង ដែលបន្លឺសំឡេងច្រៀង

រងំនិងសម្តែងកាយវិការរេរាំទាក់ទាញអារម្មណ៍ពពួកទេវតាឲ្យភ្លឹកភ្លាំង។អារក្ខ

ទេវតាទាំងនេះគឺទេពអប្សរានោះឯង។ដោយពេញចិត្តនឹងសោភ័ណ ព្រមទាំង

រូបអប្សរា ដែលគេជឿថាកើតពីការកូរសមុទ្រទឹកដោះ

សិល្បៈរបស់ពួកទេពអប្សរទាំងនោះ  ​ពួកទេវតាក៏នាំពួកនាងទៅឯស្ថាន

ត្រៃត្រិង្សអស់ទៅ។ចាប់តាំងពីពេលនោះមក  ​ពួកទេពអប្សរតែងរាំថ្វាយ

ទេវតាបង្កឲ្យមានការសប្បាយរីករាយមិនចេះរីងស្ងួត។ប៉ុន្តែពួកនាងមិនរួញ

រា  នឹងលបចេញមកលេងឯស្ថានមនុស្សលោកឡើយ។

សុប្បិយ៉ា ប្រុយ-នុត Suppya Bru-Nut

កំណត់សំគាល់ៈ

នៅប្រាសាទអង្គរវត្ត មានអប្សរាទាំងអស់ចំនួន១៦៣៥

អប្សរា។ក្នុងចំនោមនោះមានអប្សរា៣ប្រភេទដែលមាន

លក្ខណៈប្លែកនិងគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍គឺ៖

1.     អប្សរាសើចចេញធ្មេញ(មើលរូបខាងលើ)

2.    អប្សរាលៀនអណ្តាតព្រែក(មើលរូបខាងលើ)

3.    អប្សរាណូបាមានសុដន់រលោង(មើលរូបខាងលើ)