«បេះដូងភ្នំដងរែក» ប្រលោមលោកថ្មីស្តីពីព្រះវិហារ
សៀវភៅប្រលោមលោកក្រោមចំណងជើងថា “ បេះដូងភ្នំដងរែក” ដែលសរសេរផ្អែកតាមប្រវត្តិនៃព្រឹត្តិការណ៍ដំណើររឿងក្តីប្រាសាទ ព្រះវិហាររវាងខ្មែរនិងថៃ នៅឯតុលាការក្រុងឡាអេក្នុងឆ្នាំ១៩៦២ កំពុងតែត្រូវបានបោះពុម្ពនិងចេញផ្សាយនាពេលឆាប់ៗនេះ ។
គម្របសៀវភៅប្រលោមលោកបែបប្រវត្តិសាស្ត្ររឿង” បេះដូងភ្នំដងរែក” ដែលនិពន្ធដោយលោក តាំង រតនា ។
យុវជន តាំង រតនា អាយុ២៦ឆ្នាំដែលជាម្ចាស់ស្នាដៃបានឲ្យដឹងអំពីគោលបំណងសំខាន់ ក្នុងការព្យាយាមតាក់តែងនិពន្ធរឿងនេះឡើង ៖ «ខ្ញុំបានស្រាវជ្រាវ ឯកសារពាក់ព័ន្ធទៅនឹងរឿងក្ដីប្រាសាទព្រះវិហារហ្នឹង គឺនៅក្នុងឆ្នាំ២០០១ ខ្ញុំស្រាវជ្រាវ ហើយខ្ញុំសិក្សាមួយឆ្នាំ ។ ដូច្នេះខ្ញុំចាប់ផ្ដើមសរសេររឿងហ្នឹងនៅឆ្នាំ២០០២ ហើយខ្ញុំបានបញ្ចប់រឿងហ្នឹងក្នុងខែមិថុនា ឆ្នាំ២០០៤ ។ ចំណុចសំខាន់គឺខ្ញុំចង់បង្ហាញឲ្យប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរយើង បងប្អូនជនរួមជាតិ ជាពិសេសក្មេងជំនាន់ក្រោយ សិស្សានុសិស្សនិងជានិស្សិត ឲ្យបានយល់ ឲ្យបានដឹងខ្លះៗអំពីដំណើររឿងក្ដីនេះវាដូម្ដេចរហូតបាន ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាយើងឈ្នះ ក្រោមព្រះរាជកិច្ចដឹកនាំរបស់សម្ដេចព្រះប្រមុខរដ្ឋ គឺសម្ដេចតា នរោត្ដម សីហនុ នៃយើងនេះ ។ ហើយខ្ញុំលើកឡើងអំពីប្រវត្តិហ្នឹងគឺអត់មានកាន់និន្នាការណាមួយ ឆ្លុះបញ្ចាំងអំពីជម្លោះរវាងជាតិសាសន៍អីទេ ។ ដូច្នេះខ្ញុំបានច្បិចយកបញ្ហាប្រវត្តិសាស្ត្រពិតៗនៅក្នុងចំណុច មួយចំនួន ដូចជាករណីនៅក្នុងដំណើរការក្ដី ការតវ៉ាគ្នាទៅតាមច្បាប់លក្ខណៈអន្តរជាតិនេះ ដើម្បីមកធ្វើជាប្រលោមលោកបែបប្រវត្តិសាស្ត្រ» ។
ចំណែកលោក យូ បូ ស្ថាបនិកនៃសមាគមអ្នកនិពន្ធខ្មែរដែលបានដំណើរការជាថ្មីឡើងវិញ ចាប់ពីឆ្នាំ១៩៩៣មកនោះ បានបង្ហាញអំពីការចាប់អារម្មណ៍និងវាយតម្លៃចំពោះស្នាដៃនិពន្ធរឿង “ បេះដូងភ្នំដងរែក” នេះ ថាជាវណ្ណកម្មមួយដ៏កម្រជួបប្រទះក្នុងអំឡុងប៉ុន្មានទសវត្សរ៍ចុង ក្រោយនេះ ។
លោក យូ បូ បានមានប្រសាសន៍ថា ៖ «ក្នុងចំណោមអ្នកនិពន្ធខ្មែរពី ឆ្នាំ៧៩មកនេះគឺជាប្រលោមលោកធម្មតា មិនមានអត្ថន័យខ្លឹមសារជ្រៅជ្រះដូចប្រលោមលោកនេះទេ ។ ប្រលោមលោកនេះជាប្រលោមលោកបែបប្រវត្តិសាស្ត្រ សាច់រឿងគេមានតម្លៃខ្ពស់ណាស់សម្រាប់ជាតិតែម្ដង ។ ហើយខ្ញុំកម្រឃើញអ្នកនិពន្ធក្មេងខ្ចីណាស់ក្នុងវ័យ១៩ឆ្នាំដែល ខិតខំប្រឹងប្រែងស្រាវជ្រាវ ។ ជាស្នាដៃមួយល្អណាស់» ។
យុវជន តាំង រតនា ដែលបច្ចុប្បជាមន្ត្រីបម្រើការនៅអគ្គលេខាធិការដ្ឋាន ក្រុមប្រឹក្សាធម្មនុញ្ញ បានឲ្យដឹងថាការបោះពុម្ពផ្សាយលើកទីមួយនេះមានចំនួន១ពាន់ច្បាប់ ដែលភាគច្រើននឹងយកទៅតម្កល់ទុកជាឯកសារនៅតាមបណ្ណាល័យ សាលារៀន និងស្ថាប័ននានា ទូទាំងប្រទេស ។
ចំណែកថវិកាក្នុងការបោះពុម្ពដែលមានចំនួន២ពាន់ដុល្លារគឺបានមកពី ជំនួយរួមគ្នារបស់មិត្តភ័ក្តិ និងសប្បុរសជនមួយចំនួន ដែលចង់ឃើញសៀរវភៅរឿង “ បេះដូងភ្នំដងរែក” នេះ បានចេញផ្សាយឆាប់ៗជាការអបអរសាទរព្រឹត្តិការណ៍ជាប្រវត្តិសាស្រ្ត ដែលអង្គការយូនេស្កូបានទទួលបញ្ជូលប្រាសាទព្រះវិហាររបស់ខ្មែរជា បេតិកភណ្ឌពិភពលោកកាលពីថ្ងៃច័ន្ទ ទី៧ កក្កដានេះ ៕
ប្រភព៖ វិទ្យុអាស៊ីសេរី
Add comment ខែ កក្កដា 11, 2008
កម្ពុជាច្រានចោលការចោទរបស់ថៃជុំវិញរឿងផែនទីប្រាសាទព្រះវិហារ
ប្រធានគណៈកម្មាធិការព្រំដែនកម្ពុជា នៅថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ម្សិលមិញនេះ បានច្រានចោលការចោទប្រកាន់របស់មន្ត្រីយោធាថៃ ដែលថាផែនទីថ្មីនៃប្រាសាទព្រះវិហារ ដែលកម្ពុជានឹងដាក់បញ្ចូលទៅក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌពិភពលោកនោះ បានរំលោភចូលក្នុងដែនដីថៃក្នុងខេត្តស៊ីសាកេតនោះ ថាជារឿងមិនត្រឹមត្រូវ ។
លោក វ៉ា គឹមហុង បានមានប្រសាសន៍ថា ផែនទីនៃការដាក់ស្នើប្រាសាទព្រះវិហារទៅអង្គការយូណេស្កូ គឺជាផែនទីរដ្ឋបាល មិនមែនជាផែនទីនៃបន្ទាត់ព្រំដែនរវាងប្រទេសទាំងពីរទេ ។
លោក វ៉ា គឹមហុង ថ្លែងដូច្នេះថា ៖ «គេចុះក្នុងបាងកកប៉ុស្តិ៍ ប៉ុន្តែគេថាអីថាទៅ ព្រោះអ្វីដែលយើងធ្វើគឺជាផែនទីរដ្ឋបាលដើម្បីបញ្ចូលប្រាសាទ ព្រះវិហារទៅក្នុងបញ្ជីបេតិកភណ្ឌពិភពលោកតែប៉ុណ្ណោះ ។ គេលើកឡើង ១០ម៉ែត្រ ២០ម៉ែត្រអ៊ីចឹង លុះត្រាតែវាមានព្រំដែន គេជជែកជាមួយខាងព្រំដែន ។ បើអត់ជជែកជាមួយព្រំដែនផង និយាយថាបាត់ ១០ម៉ែត្រ ឬ២ម៉ែត្រ ម្ដេចកើត? ក្នុងឱកាសបែបនេះ គេមិនត្រូវនិយាយរឿងនេះសោះ» ។
ប្រតិកម្មនេះធ្វើឡើងភ្លាមៗបន្ទាប់ពីកាសែតបាងកកប៉ុស្តិ៍ បានចុះផ្សាយ ដោយស្រង់សម្ដីប្រភពមន្រ្តីយោធាថៃ ក្នុងលេខចេញផ្សាយរបស់ខ្លួន កាលពីថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ថា ផែនទីថ្មីនៃប្រាសាទព្រះវិហារដែលគូរឡើងវិញ ដោយរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជា បានទន្រ្ទានលើទឹកដីថៃ ២ កន្លែងសំខាន់ៗ ។
ប្រភពមន្ត្រីយោធាថៃ ដែលមិនបញ្ចេញឈ្មោះ បាននិយាយថា ផែនទីដែលនឹងត្រូវដាក់បញ្ចូលប្រាសាទព្រះវិហារជាបេតិកភណ្ឌពិភពលោក នៅត្រង់ផ្លូវចូលពីខាងទឹកដីថៃទៅប្រាសាទកម្ពុជានោះ បានគូរផែនទីលយចូលទឹកដីថៃប្រវែង ១០ម៉ែត្រ ។
ប្រភពបន្តថា ផែនទីនៅខ្សែបន្ទាត់ព្រំដែនត្រង់ជណ្តើរឡើងកំពូលប្រាសាទ ត្រូវបានភាគីកម្ពុជា គូរឲ្យលយចូលក្នុងទឹកដីថៃប្រវែង ២ម៉ែត្រ ។
ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី អ្នកនាំពាក្យក្រសួងការបរទេសថៃ លោក ថារិត ចារុងវ៉ាត់ បានថ្លែងប្រាប់ក្រុមអ្នកសារព័ត៌មានថា ផែនទីថ្មីនៃតំបន់ប្រាសាទព្រះវិហាររបស់កម្ពុជា ហាក់មានលក្ខណៈប្រសើរជាងមុន និងថា នៅមានចំណុចខ្លះត្រូវពិភាក្សាគ្នារវាងភាគីទាំងពីរ នៅមុនការដាក់បញ្ចូលប្រាសាទនេះ ជាមរតកពិភពលោកដោយកម្ពុជា ។
ផែនទីថ្មីនៃតំបន់ប្រាសាទព្រះវិហារ ដែលត្រូវបានគូរឡើងវិញដោយកម្ពុជា ត្រូវបានបញ្ជូនទៅរដ្ឋាភិបាលថៃ កាលពីថ្ងៃទី៥ មិថុនា គឺនៅបន្ទាប់ពីមានការឯកភាពគ្នា នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំមួយ នៅទីក្រុងប៉ារីស ដែលសម្របសម្រួលដោយតំណាងអង្គការយូណេស្កូ កាលពីខែឧសភា កន្លងទៅ ។
លោក វ៉ា គឹមហុង ប្រធានគណៈកម្មាធិការព្រំដែនកម្ពុជា បានបញ្ជាក់ថា ពិតជាមានការពិភាក្សាគ្នារវាងភាគីថៃនិងកម្ពុជាខ្លះមែន ប៉ុន្តែថា កម្ពុជានឹងនៅតែរក្សាផែនការរបស់ខ្លួនក្នុងការដាក់បញ្ចូលប្រាសាទ ព្រះវិហារជាបេតិកភណ្ឌពិភពលោក នៅក្នុងកិច្ចប្រជុំលើកក្រោយរបស់អង្គការយូណេស្កូនៅទីក្រុងកេបិច ប្រទេសកាណាដា នាដើមខែកក្កដា ឆ្នាំ២០០៨ នេះ ៕
ប្រភពៈ វិទ្យុអាស៊ីសេរី
Add comment ខែ មិថុនា 13, 2008
Bokator Vs. Muay Thai Boran
Bokator Vs. Muay Thai Boran
By Antonio Graceffo
Readers have written in from all over the world asking what is the difference between these two, ancient southeast Asian arts.
What is Bokator:
Bokator is the ancient Cambodian martial art, which was nearly whipped out duringt the Khmer Rouge genocide. Through the sacrifices of Grand Master San Kim Saen, the art was reborn. After surviving the horrors of the Khmer Rouge regime, he returned to Cambodia in the late 1990s. Scouring the country, he found less than ten Bokator masters who had survived. He later opened his school in Phnom Penh , where he teaches Bokator to about three hundred students. Several have been promoted to black karma (belt). Derek Morris and I are the only foreigners to have earned a black karma. Mine is in fighting only, Derek’s belt and certificate make him an instructor. The Grand Master hopes that a foreigner will open a Bokator school outside of Cambodia , so that the art will spread and survive. Unfortunately, I don’t accept students. After training in Muay Thai Sangha, with Kru Pedor Villalobos, Derek went to China to learn San Da (Chinese Kickboxing).
What is Muay Thai Boran:
Boran means ancient. It is actually a Khmer word which was absorbed into the Thai language. Long ago, Thailand raided Cambodia , capturing masters of various arts, from religion, to dance, to martial arts. Khmer words and culture were adopted into Thai culture. Today, in Thai language, all words associated with religion, royalty, martial arts, science, and government come from Khmer. The Khmer claim that they invented kickboxing. The original Khmer kickboxing art is called Bradal Serey (Pradal Serey) and Khmers claim that it was stolen by Thailand and later dubbed Muay Thai.
The masters I interviewed in Lao agreed with this theory. Some masters in Thailand agreed. Others essentially said that all of the countries of southeast Asia had a system of martial arts and they probably borrowed and stole form each other, developing along very similar lines. Today, Muay Lao, Muay Thai, Bradal Serey, and Burmese boxing (Lethwei or Lethawae) are quite similar. The cultures of these countries are also quite similar, with the people following Theravada Buddhism, which originated in India and then Sri Lanka and Cambodia . Ancient Khmer is the written language of the ancient scriptures of all of these countries.
Neighboring Vietnam is always the odd-man-out. The culture is Chinese. The written language was Chinese, until the French forced them to use the Latin alphabet. And the predominant ancient martial art, Tieu Lam, is a form of Chinese Kung Fu. There are rumors that Vietnam once had a kickboxing art similar to Cambodia . Today, this art seems to have disappeared, but even in Tieu Lam, we see some elements taken from kick boxing, such as shin kicks and elbow strikes.
The point here is that the fighting arts of all of the Indochina countries are quite similar, and clearly come from the same origin. In Thailand , however, martial art developed into a massive professional sport. Kickboxing is also the national sport of Cambodia , but there are less than 400 registered boxers. In Thailand there are close to 100,000.
Muay Thai Boran is a word which is often given to the original, military fighting art, which was later watered down into a sport art, used in a kickboxing ring.
What is the difference between Bokator and Muay Thai Boran?
Muay Thai Boran ad Bokator clearly share a lot of similarities, but one primary difference is that Bokator is a system. Muay Thai Boran is not. You study Muay Thai, and if your teacher knows Boran, he teaches you some movements in isolation. For example, he advocates kicking with the bottom or side of your foot, instead of just shin kicks. Or, he teaches you spinning back kicks or heal kicks, instead of just roundhouse.
Muay Thai Boran and Krabi Krabong get lumped together. Karbi Krabong is the weapons training:just staff and doubles swords. If you see Thai practitioners using double sticks, the sticks represent swords. There is, to my knowledge, no Thai double stick art like Arnis in the Philippines .
Bokator, on the other hand, is a complete system, like a traditional martial arts. There are belts, and you learn movements, forms, and techniques in order. The weapons include the double stick, double swords, long staff and scarf.
While Muay Thai Boran includes a bit more grappling than sport Muay Thai, it is still stand up grappling from the head. And you are wearing gloves.
Bokator includes Khmer traditional wrestling (jap bap boran khmer), kick boxing (bradal serey or pradal serey), and weapons. In true Bokator fights, you don’t wear gloves and you can fight on the ground, with bouts ending in submissions or chokes.
The ground fighting is not nearly as effective as Brazilian Jiu Jitsu or western wrestling, but it is arguably the only ground fighting art in southeast Asia. I have trained in nearly every country in southeast Asia (except Malaysia , Indonesia and Brunai) and there doesn’t seem to be any ground fighting at all.
At this point, a reader asked me how ground fighting changes the landscape of fighting, both in Muay Thai Boran vs. Bokator and in MMA.
This is my take on the dominance of ground fighting. A good street fighter, a tough biker dude like Tank Abbot or Sony Barger, could probably hold his own against most strikers. If you see the youtube clips of the bare knuckles pro fighter named Kimbo (I think that is his name). He is a huge, strong, African American guy who makes his living knocking guys out in parking lots. He probably never had any training. And if he went in UFC and got matched with a striker, he could hold his own and might win on a KO because in professional street fighting the goal is to keep the fight short and get a KO.
I’ve done only one of these fights. Coming into it, the mistake I made was in trying to box and move, and win in a later round. I got hit once in the eye, it opened me up, and I realized there is no later. You have to win NOW. I did win. And the fight probably only lasted about twenty-five seconds, but it was too long.
So, the answer is a tough street fighter, big and strong, used to going for the knock out would be hard to beat in a ring. The best strategy would be to drag the fight on as long as possible to make him tired. But he would be landing bombs on you the whole time, and that wouldn’t be a very pleasant experience.
With grappling, the rules change. An untrained grappler stands zero chance against a trained grappler. It’s that simple. I pound a bag every day in the gym, but I know if I come against the right street fighter, he could knock me out. But a guy who trains grappling every day would instantly take down an untrained grappler or a street fighter and that would be the end of the fight.
The smartest strikers, like Mirco, have learned to escape. He was smart enough to just ignore the grappling and hope to win on a kick KO. And he was smart enough not to try and win on submissions. He learned to avoid the take down and to escape back to his feet. But he had to learn that. You have to train specifically to avoid the grappler. If you look at early UFCs the grappler nearly always won because they always got the take down and then once on the ground, there was no escape for the striker.
So, comparing Muay Thai Boran with Bokator, because Bokator has the ground fighting, it is the better fighting art. The issue in Thailand vs. Cambodia right this minute, however, would be that the Bokator school has only been reopened for about five years. So, the guys don’t have a lot of fighting experience. When I prepared for my black belt I went out to the village and learned Khmer wrestling with the farmers. I was the first one to do this. The team isn’t ready yet to fight all comers.
In Thailand there is a lot of interest in MMA now. When I am training there, they all tell me how they would just wait for the shoot and then take the grappler out with a knee to the face. This is ludicrous because their entire game plan rests on a single technique. Yes, if you shoot and run head first into a knee thrown by a pro Muay Thai fighter you will get knocked out. But what if the Muay Thai guy misses? Or what if the grappler deflects the knee with his hand? Or what if he just absorbs the knee? Or, what if he shoots and executes the throw from the waist or the hip?
We have played around with this scenario in the gym quite a bit in Bangkok . And anyone who has seen my youtube knows I am no grappler. My shoot looks like an old man bending over to pickup his change. Even with that, I am able to take them down. And of course, once I get on top, I am so much bigger, that is the end of the fight.
The throw I usually use to take down a Muay Thai fighter is actually a technique from Muay Thai Boran. You shoot in with your forearm in front of your face. Instead of hitting the hips or thighs, you hit the opponent’s shin with the forearm and then scoop his heal with the other hand.
To sum up: Bokator is a complete art which, if learned would be a better fighting art than Muay Thai Boran. But at the moment, there are no battle-hardened Bokator guys to fight. And in grappling vs. striking. I believe an untrained striker may stand a chance against a trained striker. But an untrained grappler stands no chance against a real grappler. Grappling would be one of the biggest determinant in who would win between a Bokator guy and a Muay Thai Boran guy. Since Bokator has ground-fighting and Muay Thai Boran doesn’t, Bokator would win.
Antonio Graceffo holds a black karma in Bokator. He lives in Thailand and has practiced Muay Thai for a number of years. He trained in Cambodia for several years in boxing, Bradal Serey, and Bokator. In Philippines he has studied Kuntaw and Yaw Yan. IN Lao he studied Muay Lao. He has also trained at the Shaolin Temple , in China , and in schools and gyms in Vietnam and Korea . He is a frequent contributor for both Black Belt and Kung Fu magazines. His book, The Monk from Brooklyn, available on amazon.com tells about his experiences at the Shaolin Temple .
He is a qualified Emergency Medical Technician, as well as an adventure and martial arts author living in Asia . He is the Host of the web TV show, “Martial Arts Odyssey,” Currently he is working inside of Shan State, documenting human rights abuses, doing a film and print project to raise awareness of the Shan people. To see all of his videos about martial arts, Burma and other countries: http://youtube.com/results?search_query=antonio+graceffo&search=Search
Antonio is the author of four books available on amazon.com Contact him Antonio@speakingadventure.com
see his website http://speakingadventure.com/burma.htm
Antonio is self-funded and seeking sponsors. If you wish to contribute to the “In Shanland” film project, you can donate through paypal, through the Burma page of my website.
http://speakingadventure.com/burma.htm
Checkout Antonio’s website http://speakingadventure.com/
Get Antonio’s books at amazon.com
The Monk from Brooklyn
Bikes, Boats, and Boxing Gloves
The Desert of Death on Three Wheels
Adventures in Formosa
19 comments ខែ មិថុនា 4, 2008
Cambodian Government Says No to Khmer Rouge Movie
Cambodian Government Says No to Khmer Rouge Movie
By Antonio Graceffo
The Red Sense: A new film by Australian Khmer director, Tim Pek, deals with the subjects of forgiveness and revenge, in the wake of the Khmer Rouge atrocities. A Khmer girl, living in Australia , finds out that her father’s killer, posing as a refugee, was also resettled in Australia . She must decide if she should kill him or forgive him. The film is extremely significant and timely, particularly in the face of the current Khmer Rouge trials.
After paying his fees and filling the necessary paper work, Tim has waited months for the Phnom Penh release of his film. So far, it looks as if the government simply doesn’t want the film to air.
In the days when the country was lead by Prince Sihanouk, Khmer cinema was on par with cinema in other countries. Today, Khmer cinema is in a state of steady decline. Tim Pek had hoped that “The Red Sense” would shake things up. His movie, filmed mostly in Khmer, would be a palatable way of introducing the Cambodian population, as well as the film making community, to a whole new style of movies. Perhaps “The Red Sense” could have been the catalyst to kick off a new era of Khmer cinema.
The export potential of the current crop of Khmer films is zero. The domestic population loves to watch movies, but foreign movies and DVDs are leading in popularity, with Khmer movies falling behind.
Mak, a Khmer university student said that he loves watching Khmer movies, and he does so to support Khmer cinema. “I want Khmer movie to be the most prominent ones in SEA and then in the world too. I really prefer Khmer movies even though their quality is not as good as foreign movies.”
One problem he sights with Khmer movies is the cost of attending the cinema. “Actually I’m poor, so $1 or more than $1 to watch a movie is very expensive for me, but I can spend it to support Khmer movies.”
“When I was living in Cambodia , I didn’t like to go to the cinema.” Said a Khmer monk, now living abroad. “It had no importance for me to watch the silly movies. Mostly they showed horror or ghost movies and only copied from outside (foreign movies). Still, the quality of the Khmer movie is still low. Another big problem is ticket cost. It is so expensive.”
Mak also attributed the rise of foreign movies to the lower cost of watching DVDs rather than attending the cinema. “I watch DVDs because DVDs are cheaper than cinema. I watch DVDs for other movies besides Khmer movies such as, Thai, China , Korea , American ( Hollywood ), Indian. I never watch foreign movies at the cinema, just only DVDs.”
The monk echoed the sentiment that he preferred to watch foreign DVDs. “Mostly I prefer American and Chinese.”
“When I heard that most of the cinemas in Phnom Penh have been closed, I was in tears.” Said Mak. “I couldn’t sleep and eat. I called a Khmer screen writer to ask her about this bad news, and she told me that “Khmer film is dead again”
When asked if he believed a new movie about the Khmer Rouge was important, Mak answered. “I think it ‘s important. It may just look like a small problem of one person, but if we think more than this, we will know that the film talks about Khmer people who were the victims in Khmer Rouge. We can compare that, the main character’s father, a Khmer, was killed in Khmer Rouge, and her father’s killer was also Khmer, and the leaders of the Khmer Rouge were Khmer.”
Because of widespread publicity on the internet, many Khmers and people around the world have heard of the film and seen the trailer on youtube.
http://youtube.com/watch?v=VG8YLlVE8DI
“I really want to watch the Red Sense. I have heard of it for a long time, and I have watched the trailer. It seems interesting. Some people told me that it’s not the same as other Khmer Rouge movies, filmed in the past.”
“I think it is good for Khmer young people to see a movie like this because they have to know their history. What happened in the past? Why did it happen? When they know about their history they will use those experiences to change or develop other event in the present and future.”
“It’s the true history, why be afraid to know?” concluded Mak.
Most Khmer movies are either slapstick comedies, ghost stories, or romances where everyone cries. The question is, do all Khmer films follow these limited genre lines because this is all the audience wants? Or, do the Khmers watch these types of movies simply because the filmmakers fail to offer them something different?
“I think, most Khmer people like these kinds of because they can see the things from their everyday lives. Second these movies are easy to make. They cost very little and most of them are not intertwined with politics. Another reason, Khmer movies teeter on the brink extinction.” Said Mak.
“Khmer people just don’t know any other kinds of movies. That is one reason that people don’t like to watch other kinds of movies. To watch a movie is like to read a book. A good book is up to a good writer and a good reader (a knowledgeable reader). With movies, if people know what kind of movies they are watching, they will like it.”
Mak believes that the Khmer filmmakers are afraid to take a risk by producing something new. It seems safer to stay with the established formulas.
The monk was less forgiving. He attributed the low quality of Khmer movies to lack of knowledge and paralysis from political fear.
“The producers don’t have enough knowledge to make other stories.” Said the Monk.
One of the very annoying aspects of Khmer films is that they are all dubbed, with all movies being done by the same two men and one woman. The voices of women and children are done in an ear piercingly high falsetto, while male characters all speak in an impossibly low bass, which comes from deep within the caverns at the center of the Earth.
A foreigner working in the radio joked, “We are actually dubbing the DJs voices now. Okay, being serious, I’m pretty tired of the dubbing for movies and programs. I feel sorry for Khmer film makers.”
One reason the monk gave for the weak story lines was political fear. “If they know how to make deeper movies, they dare not do so, because they will be taken over by politics. All their stories only support the crazy government.”
“This way, they keep the movies stupid until this government, One-Eye Man, Hun Sen, is over. We would like to see change in our country, but it is impossible to do.” Harsh words from a bitter monk.
Mak summed up the death of Khmer cinema like this.
“Why have the Khmer cinemas been closed? Because they have no Khmer movies to show? Why don’t they have Khmer movies to show? Because no there are no people to watch them. Why are there no people to watch? Because Khmer movies are simple, sappy, and silly.”
Beyond questions about cinema, the problems Tim has bringing out his film make us wonder if the Cambodian government is afraid of a film dealing with the Khmer Rouge, which may present a version of the history which differs from the official government line.
“He who controls the present, controls the past.” George Orwell, from “1984”
A foreigner working in Khmer cinema said, “It’s a shame that Tim can’t get the film screened over here, but then this is the country where the Khmer Rouge period has been erased from school text books.”
Mak said: “There have been some Khmer Rouge movies made in Cambodia . They were all the same, just talking about what happened in the Khmer Rouge, all the suffering and pain of Khmer people…but they don’t talk about who were the offenders, who was behind the murders, who was leading the Khmer Rouge?”
The monk, once again, took a harder line. “The Khmer Rouge is not too recent, but people are afraid to think about it or make movies the about Khmer Rouge. Democracy in Cambodia is not the same as in USA or Europe . Sometimes people can’t say anything about how they feel. Many people have died because of politics, so they are afraid. They don’t say anything.”
“This is also the experience I have dealing with Khmers in Cambodia , I think this is because Khmer people don’t like reading or researching yet. Khmer youngsters growing up in Australia can learn about their cultural history, sometimes better and more clearly than Khmers in Cambodia.” Said the monk.
“Interestingly enough, the French Film Commission have been over here to advise on setting up a Cambodian Film Commission. Sounds like a good idea in principle, but could easily be hijacked by the CPP if it is deemed to have commercial potential.” Reported a foreign film worker.
“Many movies have been made about the Khmer Rouge.” Said the Monk. “Three days ago, when I went to visit the Toul Slang Museum , S-21, there were many Khmer Rouge movies for sale. They talked about events before, during, and after the Khmer Rouge. Mostly they were taken from outside. But I think they cut out some important points, especially involving the top ranking officers who are still alive and working in the current government.”
“There is a new movie which has just been made in Cambodian by a Swedish producer. It talks about a Khmer family which was separated from each other before the Khmer Rouge. But it doesn’t talk about the Khmer Rouge, only the life of a family until now.”
“For old people, maybe they are still afraid. But for young adults, 30 and under, we would like to see the real background of the Khmer Rouge story.”
The monk went on to explain, “the new youngsters do not know the real history. At school they teach us only the events that happened, and that the Khmer Rouge killed people. We also learned the dates that we were freed from Pol Pot, and who helped us. They don’t have enough open documents to study. So, how can we know our history? Until now some younger Khmer people have no feeling about the Khmer Rouge. They have nearly forgotten it.”
The stated the most powerful reason he believes the red Sense can’t be shown. “You can show any movie in Cambodia, AS LONG AS you don’t have any impact on the government or Top Officials.”
Antonio Graceffo has been embedded with the Shan State Army inside of Burma . This article is part of the “In Shanland” project. To raise awareness about the plight of the Shan people Antonio will release one print article and one video per week for a year. He is giving these media away for free to ensure that they will reach the largest audience. You can watch all of the Shan videos released to date on youtube.
Antonio is self-funded. If you wish to contribute to the “In Shanland” film project, you can do so through paypal, through the Burma page of his website.
http://speakingadventure.com/burma.htm
You can contact Antonio: Antonio@speakingadventure.com
Currently, Antonio is attending paramedic training in Manila , while waiting for word that he can return to Burma as part of a medical aid mission.
Checkout Antonio’s website http://speakingadventure.com/
Get Antonio’s books at amazon.com
The Monk from Brooklyn
Bikes, Boats, and Boxing Gloves
The Desert of Death on Three Wheels
Adventures in Formosa
5 comments ខែ ឧសភា 16, 2008
អ្វីដែលនៅពីក្រោម UNDERLYING
« អ្វី ដែល នៅពី ក្រោម» គឺ ជា ប្រធាន បទ របស់ ការ តាំង ពិព័រណ៍បង្ហាញ ពី សិល្បៈ សហសម័យ របស់ ប្រទេស ក្នុង អនុ តំបន់ ទន្លេ មេគង្គ ដែល បាន ប្រ ព្រឹត្តទៅតាំង ពី ថ្ងៃទី ០៦ ខែ កុម្ភៈ ឆ្នាំ ២០០៨ និង កំពុង បន្ត រហូត ដល់ ថ្ងៃ ទី ១៣ ខែ មិថុនាទើប បញ្ចប់។
អ្នក រៀប ចំ (អ្នក អភិរក្ស) ហៅ ពិព័រណ៍ «អ្វី ដែឡលនៅ ពី ក្រោម /ន័យ បង្កប់» នេះ ថា ជា ដំណើរ នៃ ការ ប្រៀប ធៀប ដើម្បី បើក កកាយ ពី ប្រធានបទ ដែ ល បង្ហាញ ភាព ផ្សេង គ្នា នៃ ចរិត លក្ខណៈ របស់ មនុស្សម្នាក់ៗ បញ្ហាសង្គម និង របៀប រស់ នៅ ក្នុង តំបន់ ក្នុង សម័យ នេះ ។
ពិព័រណ៍ នេះ បង្ហាញ ស្នាដៃ សិល្បៈ របស់ វិចិត្រ ករ ចំនួន ២០រូបមកពី កម្ពុជា សាធារណរដ្ឋប្រជា ធិបតេយ្យឡាវ ថៃ និង វៀតណាម ដោយ ក្នុង នោះ ប្រទេស នីមួយ ៗ ត្រូវ មាន ប្រធាន បទ រង មួយ ទៀត បន្ទាប់ ពី ប្រធាន បទ ធំំ «អ្វី ដែល នៅ ពីក្រោម» ដើម្បី ជា ការ ងាយ ស្រួល ក្នុង ការ យល់ ដល់ អត្ថន័យ បង្កប់ ដែល មាន ក្នុង ផ្ទាំង គំនូរ នី មួយៗ។
ខាង ក្រោម នេះ គឺ ជា ពេលវេលា ទីកន្លែង និង ប្រធាន បទ រង ដែល ប្រទេស នី មួយៗ បាន ជ្រើស រើសយក សម្រាប់ ការ តាំង ពិព័រណ៍លើក នេះ ៖
ប្រទេសថៃ, «ចំណុចដែលមើលមិនឃើញ», ពិព័ណ៍ នៅ មន្ទីរវប្បធម៌តាឌូ, ក្រុងបាងកក ចាប់ ពី ថ្ងៃ ទី០៦ កុម្ភៈ ២០០៨ ដល់ ថ្ងៃទី ០៥ មីនា ២០០៨
ប្រទេស កម្ពុជា, «អ្វីដែលនៅពីក្រោយផ្លូវ», ពិព័ណ៍ នៅ មេត្តាហាវស៍Meta House, ភ្នំពេញ ចាប់ ពី ថ្ងៃ ទី២១ មីនា ២០០៨ ដល់ថ្ងៃទី ០៨ មេសា ២០០៨
ប្រទេសឡាវ, «អ្វីៗអាចត្រូវបានគេមើលឃើញក្នុងផ្លូវខុសៗគ្នា», ពិព័ណ៍ នៅ ផ្ទះវប្បធម៌បានណាសៃ, ក្រុងវៀងវ័ន្ទ ចាប់ ពី ថ្ងៃ ទី ២៥ មេសា ២០០៨ ដល់ថ្ងៃទី ១៥ ឧសភា ២០០៨
ប្រទេស វៀតណាម, «ចំណុចប្រសព្វនៃទន្លេ», ពិព័ណ៍ នៅ មជ្ឈមណ្ឌលសិល្បៈវៀតណាម, ក្រុងហាណូយ ចាប់ ពី ថ្ងៃ ទី ៣០ ឧសភា ២០០៨ ដល់ថ្ងៃទី ១៣ មិថុនា ២០០៨ ។
សូមអភ័យទោស ការផ្សាយដំណឹងនេះមានការយឺតយ៉ាវបន្តិចទៅហើយ ដោយព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា និងថៃបានធ្វើពិព័រណ៍នេះរួចទៅហើយ នៅសល់តែប្រទេសឡាវ និងវៀតណាមប៉ុណ្ណោះ ដែលកំពុងតែដាក់តាំងពិព័រណ៍ និងរង់ចាំពិព័រណ៍បន្តនៅឱកាសបន្ទាប់។ ដូច្នេះសម្រាប់បងប្អូនដែលរស់នៅប្រទេសឡាវ និងវៀតណាមអាចទៅ ចូលរួមទស្សនាបាន តាមពេលវេលាដែលបានកំណត់ដូចខាងលើ។
គំនូរគូរដោយ វិចិត្រករខ្មែរៈ សុដាវី សួស
គំនូរគូរដោយ វិចិត្រករវៀតណាមៈ លីត្រាញ់ ខាញ់កៀង
គំនូរគូរដោយ វិចិត្រករថៃៈ នូផាត អាក្លា
គំនូរគូរដោយ វិចិត្រករឡាវៈ ម៉ារីសាដារាសាវ៉ាត
ដោយវិចិត្រករខ្មែរៈ សុភាព ពេជ្រ
ដោយវិចិត្រករថៃៈ ពីម ស៊ូឌីខាម
Add comment ខែ ឧសភា 8, 2008
«ស្ហេកស្ពៀរ»អ្នកនិពន្ធល្បីជាងគេគ្រប់កាលសម័យ
វិល្លីយ៉ាម ស្ហេកស្ពៀរ(William Shakespeare) កើតពីគ្រួសារអ្នកជំនួញនៅ ស្ត្រាតហ្វ័រដ៍អាវ៉ុន
ប្រទេសអង់គ្លេស នៅឆ្នាំ១៥៦៤, ស្លាប់នៅឆ្នាំ១៦១៦។ស្ហេកស្ពៀររៀបការប្រពន្ធនៅអាយុ១៩ឆ្នាំ រួច
ចាកចេញពីគ្រួសារទៅដើរតួ(ដំបូងជាតួរាយរង) នៅក្នុងក្រុមល្ខោនឈ្មោះហ្គ្លោប(Globe)…។
បន្ទាប់មកស្ហេកស្ពៀរក៏ក្លាយទៅជាអ្នកនិពន្ធដ៏ល្បីល្បាញ ព្រមទាំងជាថៅកែរបស់ក្រុមល្ខោនហ្គ្លោប។
កេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ស្ហេកស្ពៀរ មិនត្រឹមតែល្បីនៅស្រុកអង់គ្លេសសម័យនោះទេ…គឺសុះសាយមកទើស
សព្វថ្ងៃ ដែលរយៈពេល៤ទស្សវត្សបានកន្លងផុតមកហើយនេះ។
អ្នកខ្លះហ៊ាននិយាយថា… ស្ហេកស្ពៀរ ជាអ្នកនិពន្ធខាងសោកនាដកម្ម ល្បីល្បាញជាងគេ នៅក្នុង
លោក គ្រប់កាលសម័យ គឺសៀវភៅរបស់ស្ហេកស្ពៀរនេះ ដែលត្រូវបានផ្សព្វផ្សាយច្រើនជាងគេ
បំផុត បន្ទាប់ពីគម្ពីរប៊ីបរបស់យេស៊ូគ្រីស្ត… ឈ្នះរហូតសៀវភៅរបស់កាលម៉ាក របស់ឡេនីន ឬក៏
ម៉ៅសេទុងទៅទៀត ដែលជាសៀវភៅឃោសនាសម្រាប់ចែកទទេផង។
មានអ្នកនិពន្ធល្បីល្បាញធំៗ ច្រើនណាស់ដែលសរសេរអំពីតណ្ហារបើករបាញ តាមរបៀបស្ហេកស្ពៀរតួយ៉ាង
ដូចជា រ៉ាស៊ីន(Racine), មុស្សេត៍(Musset)។ល។ នរណាមួយដែលមិននិយាយពីស្ហេកស្ពៀរ ដោយ
ស្ងើចសរសើរ??? តើមានអ្នកនិពន្ធណាមួយ ដែលងាចសរសេររឿងប្លែកៗ… ទូលទូលាយបានដូចស្ហេក
ស្ពៀរ…? រហូតដល់មានអ្នកខ្លះមិនជឿថាមនុស្សតែម្នាក់ អាចសរសេរដូច្នេះបាន…រហូតដល់អ្នកទាំងនោះ
លែងជឿថា ស្ហេកស្ពៀរជាអ្នកនិពន្ធសៀវភៅរបស់ខ្លួនឯងផង… ដោយសំអាងថា មានអ្នកណាឯទៀតជា
ច្រើនជួយសរសេរ។
ក្នុងរឿងសោកនាដកម្ម គ្មាននរណាចេះជាងស្ហេកស្ពៀរទេ ខាងយកតណ្ហាដ៏ភ្លើតភ្លើនបំផុតមកលាយឡំគ្នា
ជាមួយអត្ថន័យ ដ៏ជាប់លាប់បំផុតដូច្នេះដែរ…
**សៀវភៅដ៏ល្បីល្បាញជាងគេបំផុតរបស់ស្ហេកស្ពៀរ មានឈ្មោះថា «រ៉ូមេអូនិងស៊ុលីយែត» (Romeo
and Juliette), អូថែឡូ(Othello), ម៉ាក់បេត(Macbeth), ហាមឡេត(Hamlet)។ល។
នគរធំ
2 comments ខែ មករា 21, 2008
ដើមកំណើតអប្សរា
អប្សរាគឺជាបេះដូងនៃសិល្បៈវប្បធម៌ខ្មែរ តែសម្រាប់ខ្មែរភាគច្រើន
មិនសូវជាចាប់អារម្មណ៍នឹងអ្វីដែលជារបស់ខ្លួននិងនៅជិតខ្លួនទេ
ហើយបើមានគេ(បរទេស)សួរថាតើអប្សរាមានកំណើតមកពីណា?
គេប្រហែលជាត្រូវគ្រវីក្បាលជំនួសការឆ្លើយតបហើយ។ខ្ញុំមិនដឹង
ថាមានខ្មែរប៉ុន្មាននាក់ដែលដឹងថាអប្សរាមានកំណើតមកពីណានោះ
ទេ ដូចនេះសម្រាប់អ្នកមិនដឹង សូមទទួលចាំទុកផង ព្រោះវាជាអត្ត
សញ្ញាណជាតិវប្បធម៌របស់ជាតិយើង។អប្សរាមានកំណើតពីលទ្ធផល
នៃការកូរសមុទ្រទឹកដោះ ដែលមានដំណើររឿងដូចតទៅ៖
រូបភាពបង្ហាញពីការកូរសមុទ្រទឹកដោះរវាងពួកទេវតានិងអសុរ
កាលដើមឡើយ គ្មានអ្វីទាំងអស់។មានតែមហាសមុទ្រដើមគេមួយគឺ
សមុទ្រទឹកដោះ ដែលគ្របដណ្តប់លើចក្រវាឡ។ នៅពេលនោះមាន
តែពួកទេវៈនិងពួកអសុរៈតែប៉ុណ្ណោះ ដែលធ្វើជាម្ចាស់នភាល័យ។គេឮ
តែស្នូរនៃការប្រយុទ្ធគ្នាមិនចេះចប់មិនចេះហើយរវាងក្រុមទាំងពីរ។មិន
មានក្រុមណាមួយអាចយកជ័យជំនះបានជាស្ថាពរឡើយ។ជានិច្ចកាល
នៅពេលដែលអ្នកចំបាំងខ្លះដួលទៅហើយ រមែងមានអ្នកឯទៀតហក់
ចូលទៅក្នុងសមរភូមិភ្លាម។
អប្សរាសើចចេញធ្មេញ
នៅពេលដែលឃើញថា លទ្ធផលនៃការប្រយុទ្ធនេះមិនងាយដឹងឈ្នះ
ចាញ់នោះទាំងទេវៈទាំងអសុរមានបំណងចង់បានទឹកមន្តអមតៈ
សម្រាប់ពួកខ្លួន។ ប៉ុន្តែទឹកអម្រឹតដ៏ល្បីល្បាញនេះនៅកប់ក្នុងបាត
សមុទ្រទឹកដោះឯណោះ ហើយដើម្បីយកទឹកអម្រឹតនេះបាន គេត្រូវ
តែកូរសមុទ្រនេះ។ភាគីម្ខាងៗក៏ប្រមូលយុទ្ធជនរបស់ខ្លួនមកតម្រង់ជា
មួយជួរ។ក្រុមទេវៈឈរនៅខាងស្តាំ ឯក្រុមអសុរនៅខាងឆ្វេង។ភ្នំមន្ទរ
ក៏ត្រូវបានគេភើចយកពីភ្នំព្រះសុមេរុ៍ហើយត្រូវបានគ្រុឌនាំយកមកធ្វើ
ជាឈើវឹក ចំណែកស្តេចនាគឈ្មោះវាសុកីធ្វើជាព្រ័ត្រ សម្រាប់ឲ្យគេ
ទាញ។ដើម្បីទប់កុំឲ្យភ្នំមន្ទរលិចព្រះវិស្ណុបានប្រែកាឡាជាអណ្តើកកូម៌ៈ
ដែលជាភាគមួយនៃអវតារទាំងដប់របស់ព្រះអង្គ មកទ្រភ្នំមន្ទរនេះ។
ពួកអសុរកាន់ខាងកន្ទុយនាគ ចំណែកពួកទេវៈកាន់ខាងក្បាល។ទាំង
ពីរក្រុមទាញនាគទៅវិញទៅមកធ្វើឲ្យកក្រើករញ្ជួយអស់សមុទ្រ។
ក្រោមកំលាំងកូរវឹកដ៏ខ្លាំងក្លានៃគូបដិបក្ខទាំងពីរក្រុមរលកគង្គាក៏រញ្ជួយ
បែកពពុះខ្លាំងឡើងៗ។
អប្សរាលៀនអណ្តាតព្រែក(រូបខាងឆ្វេង)
អប្សរាណូបាដែលមានសុដន់រលោងស្រិលដោយមនុស្សអង្អែល
វឹកអស់រយៈពេលមួយពាន់ឆ្នាំ ភោគទ្រពយ៉ាងច្រើនឥតគណនាបាន
ផុសឡើងពីទឹក ក្នុងនោះមានព្រះនាងលក្ម្សី(មហេសីព្រះវិស្ណុ) អៃរាវ័ត
(ដំរីក្បាលបី) ប៉ុន្តែក៏មានថ្នាំពុលម្យ៉ាងដែរ ដែលអាចបំផ្លាញចក្រវាឡ
ទាំងមូលបាន។ព្រះសិវៈក៏ទទួលថ្នាំពុលនេះមកលេបទុកនៅត្រឹមបំពង់
ក ធ្វើឲ្យបំពង់កនេះឡើងពណ៌ខៀវ។នៅទីបំផុតទឹកមន្តអមតៈក៏ផុស
ចេញមក។ដើម្បីបញ្ចៀសកុំឲ្យពួកអសុរដណ្តើមយកទឹកមន្តនេះបានព្រះ
វិស្ណុក៏កាឡាខ្លួនជានារីមួយរូបប្រកបដោយសម្ផស្សដ៏មានមន្តស្នេហ៍ដើម្បី
បង្វែរអារម្មណ៍របស់ពួកអសុរ។អាស្រ័យដោយល្បិចនេះ ពួកទេវៈក៏បាន
យកទឹកមន្តអមតៈមកចែកគ្នាសោយ។តែទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ក៏រាហូដណ្តើម
យកបានប៉ុន្មានតំណក់នឹងគេដែរ។ជាសំណាងល្អព្រះសុរិយានិងព្រះចន្ទ្រ
បានបកអាក្រាតរឿងនេះ ទើបព្រះវិស្ណុបានកាត់ខ្លួនរបស់រាហ៊ូដាច់ពាក់
កណ្តាលទៅ។
រតនសម្បត្តិជាច្រើនទៀតនៅតែបន្តផុសឡើងពីរលកសមុទ្រ។ក្នុងចំណោម
រតនសម្បត្តិទាំងនោះ មានពួកតួអង្គដ៏ស្រស់បំព្រង ដែលបន្លឺសំឡេងច្រៀង
រងំនិងសម្តែងកាយវិការរេរាំទាក់ទាញអារម្មណ៍ពពួកទេវតាឲ្យភ្លឹកភ្លាំង។អារក្ខ
ទេវតាទាំងនេះគឺទេពអប្សរានោះឯង។ដោយពេញចិត្តនឹងសោភ័ណ ព្រមទាំង
រូបអប្សរា ដែលគេជឿថាកើតពីការកូរសមុទ្រទឹកដោះ
សិល្បៈរបស់ពួកទេពអប្សរទាំងនោះ ពួកទេវតាក៏នាំពួកនាងទៅឯស្ថាន
ត្រៃត្រិង្សអស់ទៅ។ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ពួកទេពអប្សរតែងរាំថ្វាយ
ទេវតាបង្កឲ្យមានការសប្បាយរីករាយមិនចេះរីងស្ងួត។ប៉ុន្តែពួកនាងមិនរួញ
រា នឹងលបចេញមកលេងឯស្ថានមនុស្សលោកឡើយ។
សុប្បិយ៉ា ប្រុយ-នុត Suppya Bru-Nut
កំណត់សំគាល់ៈ
នៅប្រាសាទអង្គរវត្ត មានអប្សរាទាំងអស់ចំនួន១៦៣៥
អប្សរា។ក្នុងចំនោមនោះមានអប្សរា៣ប្រភេទដែលមាន
លក្ខណៈប្លែកនិងគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍គឺ៖
1. អប្សរាសើចចេញធ្មេញ(មើលរូបខាងលើ)
2. អប្សរាលៀនអណ្តាតព្រែក(មើលរូបខាងលើ)
3. អប្សរាណូបាមានសុដន់រលោង(មើលរូបខាងលើ)
12 comments ខែ មករា 6, 2008
គំរូសៀវភៅរបស់យ.អ.ខ
រូបគំរូសៀវភៅៈឆ្េវងក្របមុខ,ស្តាំក្របក្រោយ
រឿងស្នេហា រឿងកំប្លែង រឿងជីវិត…
ជាមួយនឹងអ្នកនិពន្ធជាច្រើនរូប ដើម្បីអ្នកអានគ្រប់គ្នា
បើសិនជាខ្ញុំជាដើមឈើដូចជាឯង ម្ល៉េះសមខ្ញុំមិនបាច់ឃ្លាតឆ្ងាយពីឯងទេ
ហើយបើឯងគឺជាមនុស្សមានជើងដើរដូចជាខ្ញុំ ពួកយើងពិតជាអាចទៅណា
មកណាជាមួយគ្នាបានហើយ។ រស់នៅជាមនុស្សពិតជាពិបាកណាស់! មិន
អាចធ្វើអ្វីតាមតែចិត្តនឹកឃើញឡើយ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ដេកផ្អែកឯង អានរឿង
និទានឲ្យឯងស្តាប់… ក៏វាជារឿងខុសឆ្គងដែរឬ? ខ្ញុំត្រូវតែទៅរៀនបន្តដើម្បីថ្ងៃ
អនាគត ប៉ុន្តែខ្ញុំហាក់ដូចជាកំពុងបោះបង់ចោលសុភមង្គលមួយនៅក្នុងដៃខ្ញុំ
ចោលទៅវិញ។ ឳ! បើពេលវេលាចេះតែរសាត់ទៅមុខមិនឈប់យ៉ាងនេះ …
ហើយខ្ញុំក៏មិនបានរស់នៅក្បែរឯងទៀត តើពេលវេលាដែលពួកយើងនៅជា
មួយគ្នាកាន់តែតិចទៅៗហើយមែនទេ? ខ្ញុំមិនចង់ប្រលងប្រណាំងនឹងពេល
វេលាទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ឲ្យពេលវេលាអាណិតកុំដើរលឿនពេក នៅពេលដែល
ខ្ញុំនៅជាមួយមិត្តសម្លាញ់របស់ខ្ញុំ។
6 comments ខែ ធ្នូ 29, 2007
១០ធ្នូរំឮករឿងខេមរិន្ទណារ៉ា
មិត្តភាពអាចនឹងមិនសំខាន់សម្រាប់អ្នកដទៃ តែមិត្តភាពមានន័យនិងខ្លឹមសារ
ធំធេងណាស់សម្រាប់ខេមរិន្ទ និងណារ៉ា។មិនថាកំឡាំងកាយចិត្ត មិនថាជីវិត ឬអ្វីៗ
ផ្សេងទៀតដែលខ្លួនមាននោះទេ ទាំងខេមរិន្ទទាំងណារ៉ាអាចបូជាជូនមិត្តបានទាំង
អស់។
ណារ៉ាពីមុនមិនមែនជាមុស្សដែលឲ្យតម្លៃទៅលើមិត្តភក្តិដូចឥឡូវនេះទេ តែ
ដោយសារពលិកម្មរបស់ខេមរិន្ទ ទើបគេមានការផ្លាស់ប្រែយ៉ាងនេះ។ ជាមួយនឹង
ពលិកម្មដ៏ធំធេងនេះ ខេមរិន្ទក៏បាត់រូបរាងពីភពផែនដី ដោយបន្សល់ទុកនូវវិប្បដិ
សារី ដ៏សែនសោកសៅមិនអាចនឹងបំភ្លេចបាន។
ថ្ងៃ១០គឺជាថ្ងៃខួបមិត្តភាពរបស់ខេមរិន្ទណារ៉ា ថ្ងៃ១០ធ្នូគឺជាថ្ងៃសោកវិប្ប
យោគ របស់ខេមរិន្ទ ហើយថ្ងៃ១០ធ្នូក៏ជាថ្ងៃដែលខេមរិន្ទត្រូវឈ្លាតចាកពីណារ៉ា
ដោយគ្មានថ្ងៃត្រលប់ដែរ…
ថ្ងៃ១០ធ្នូឆ្នាំនេះ ណារ៉ាបានសរសេរលិខិតមួយច្បាប់ដោយតំណក់ទឹកភ្នែក
ផ្ញើទៅខេមរិន្ទ ដែលគេមិនអាចនឹងដឹងថា ខេមរិន្ទអាចទទួលបានឬយ៉ាងណា?…
1 comment ខែ ធ្នូ 8, 2007
